A vida ten a última palabra

● Baixo o lema “únenos o amor”, máis de 250 persoas congregáronse en Bujedo (Burgos) desde o xoves 6 ata o domingo 10 de abril, para celebrar a tradicional Pascua lasaliana.

No ano 2019 tivo lugar a última Pascua de Bujedo antes da pandemia. Tiveron que pasar catro anos para volver gozar dunha tradición pastoral tan importante, intensa e vinculante para a mocidade como esta; por esta razón, a alegría e a emoción de volver xuntarse fíxose notar axiña.

O encontro deu comezo o xoves 6 de abril cun tempo amplo de comida compartida, que deu pé aos reencontros e as presentacións; xogos, cancións e bailes dinamizaron a primeira toma de contacto entre os asistentes para dar entrada á vivencia do Triduo Pascual.

A festa do reencontro axiña deu paso á toalla, o amor fraterno e a entrega do Xoves Santo. O grupo teatral Metamorfose Palencia, tomou as rendas do primeiro momento da tarde para poñer en escena “A revolución da toalla” e situar os presentes na vivencia da Paixón. Seguidamente, familias e mocidade tiveron que poñerse no rol de “mestres da costura” para afondar sobre o sentido do servizo, a entrega e a dedicación aos demais, que culminou coa celebración do Xetsemaní nun clima de oración máis íntimo e persoal.

O desafío de Xesús -que dá título á Pascua de Bujedo- require a vivencia da cruz de Xesús, das cruces do mundo e das propias cruces. O Venres Santo puxo o seu primeiro paso no gran museo da cruz, un conxunto de experiencias dinamizadas para experimentar e coñecer de primeira man as miserias e os dramas do mundo. A guerra, o odio, a indiferenza, o egoísmo, a violencia a inxustiza e a morte viven presentes no “Vía Crucis” da nosa humanidade, e por esta razón os presentes levaron a súa vida á cruz -ao estilo de Taizé- para celebrar o amor con maiúsculas.

E do madeiro, ao sepulcro e á alegría do Resucitado do Sábado Santo. A experiencia de rememorar a morte de Xesús levou os participantes para saír aos camiños e buscar respostas, en concreto ás poboacións de Ameyugo e Valverde de Miranda. Ao máis puro estilo de Emaús, os presentes tiveron a posibilidade de camiñar acompañados para compartir o seu testemuño e escoitar as vivencias persoais de “resurrección” dos animadores. Neste “retorno a Galilea”, puxeron o seu graniño de area os pallasos de hospital do grupo Caza Sorrisos, abrindo a súa experiencia vocacional a todos os presentes, que non perderon detalle ningún do compartido.

O sepulcro estaba baleiro e a alegría estaba sementada no ambiente do encontro; o canto celebrativo e a fogueira abriron paso á celebración da Vixilia Pascual desde unha soa convicción: na festa da vida, máis aló das cinzas, seguimos ameazados de resurrección.